Maartje Pierhagen, oprichter stichting Mama Wil, is freelance communicatie regisseur. Als voorvrouw Women Inc. Noord/Oost, bestuurder en freelancer komt zij in aanraking met allerlei medelanders die werk en thuis combineren. In dit blog verhaalt zij over haar ervaringen met de keuzes die zij en anderen maken.
Multitask Mythe
De eerste week vaste tijden, vaste locaties; de opdracht is gestart. Manlief neemt deze week de clubjes, tasjes, boodschappen en thuisagenda waar. Een echte managementtaak met drie koters, waarvan er twee op zwemles zitten. Zondag hadden we ons nieuwe ‘tot 2012’ schema beklonken. Hij de komende zeven weken van de zomervakantie zoveel mogelijk thuis studeren, ik aan de slag. Daarna samen drie om vier dagen.
Theoretisch geweldig, in de praktijk een ware beproeving. Onze jongste dochter (4) wordt maandagmiddag al ziek. Nachtenlang hoge koorts en een akelige zeehonden blaf. Niets vervelender dan alleen ziek zijn, dus de andere twee doen ‘s nachts braaf mee. Het ‘ziekzijn’ matrasje blijft de hele week populair. Loslaten! In mijn eerste werkweek kan ik natuurlijk niet zomaar wegblijven. Manlief vangt het voorbeeldig op en weet daarnaast ook nog een aardig eind te komen met zijn werkafronding. Ik ben lichtelijk jaloers en verbaasd: Hoe doet hij dat? Zijn mannen dan toch echt beter in multitasken? Of alleen die van mij?
Vrijdag ontrafel ik zijn geheim, als hij veilig ergens met vrienden een Oostenrijkse berg bedwingt en ik thuis de laatste school- en werkweek probeer te combineren. De kleuterjuf vindt dat onze jongste het zo goed doet en vooral de afgelopen week was ze zo betrokken. ‘Deze week?’ vraag ik. ‘Ja, ze weet alles over ons thema: de camping. Jullie hebben het er thuis vast vaak over. Leuk dat jullie ook kamperen.’ Voordat ze ontdekt dat wij helemaal geen echte kampeerders zijn en omdat ik totaal geen zin heb in deze ‘jij hoort bij mijn clubje praat’, vraag ik snel: ‘Geen les gemist zeker?’, juf hoort mijn dreigende ondertoon niet. ‘Nee, ze komt huppelend binnen. Blijft een vrolijke tante hè?’. Thuis rond een uur of tien tik ik mijn verbolgen sms richting de bergen. ‘Wat nou thuisblijven voor de zieke kinderen?’ Mijn vinger zweeft boven de verzendknop. Ik denk terug aan mijn dochter, die aan tafel uitgebreid verhaalde over de ‘leuke dingen in de klas’ week. Trots was ze, vrolijk. En ik besluit niet te verzenden. Het wordt tijd dat ik mijn moraal opberg en die van manlief accepteer. Als ik hem aan de telefoon heb, is zijn nuchtere commentaar: ‘Ze wilde gewoon naar school. Niets mis mee toch, zolang ze de boel niet aansteken of onderkotsen? Zo kon ik prima werken en in de middag mocht ze op de bank. Ach en dat zwemmen komt volgende week wel weer.’
1-0 voor mijn niet multitaskende man.
1 augustus - Op gesprek…
'Welkom, ik ben de pakketmanager'. Braaf schud ik de hand van de man, verberg mijn glimlach niet en verpest mijn kansen op deze interim klus. 'Aha, uw werkt bij TNT post.' Dodelijk ernstig blikt de man terug: 'Nee, wij doen in verzekeringen. En verzekeringen gaan in pakketten, op maat, vooral voor onze grotere klanten. Mijn eindverantwoordelijkheid, begrijpt u'. Oeps, nu achteraf zie ik waar het fout ging. Toen ter plekke had ik geen flauw benul. Prima gesprek, nog betere match met het gevraagde profiel en zeker senior aan mijn voorganger die ik in de draaideur passeerde. Fluitend zat ik in de auto, twitterend over de mooie wereld om mij heen. Toffe collega´s leken het me, helemaal geen grijze muizen of saaie pieten. Lekker groen fris gebouw. Ja, daar zou ik me de komende vier maanden wel kunnen vermaken. En ach, dat alles aangaande internet pas in 2012 gerealiseerd kon worden wegens wachtlijsten – zelfs in eigen gelederen kennen verzekeraars wachtlijsten - leek mij een uitdaging. Totdat het telefoontje kwam. De bemiddelende dame durfde het bijna niet te zeggen, zij had mijn Tweets ook gezien. 'Ze hebben niet voor jou gekozen. De klik was er niet', sprak zij op zachte toon.
Ik begreep er niets van. Had ik dan toch te lang bij bureaus gezeten? Was ik de aansluiting met de realiteit kwijt wegens het schrijven van mijn boek? Moest ik mij meer conformeren aan het klimaat bij opdrachtgevers? Bijna, verleidelijk, bijna had ik een mantelpak en jasje aangeschaft, mijn haren strak geföhnd en onopvallende make-up opgedaan. Bijna... totdat mijn bij de bank werkende buurvrouw proestend van de lach zei wat ik moest horen: 'Ach meid, maar daar pas jij toch helemaal niet. Als ze jou niet trekken in deze vorm, doe dan geen moeite. Want denk je echt dat jij je vier maanden lang in een mantelpak zal hijsen? Pakketmanager bij TNT, briljante grap...' Goed een fan erbij, nu nog werk.
1 juni 2011 - Ego trippe rietes
Netwerken. Mooi woord, vreselijke bezigheid. Daarom weiger ik elke uitnodiging waar het woord in verschijnt. Nooit bij stilgestaan dat dit woord een stilistische betekenis heeft. De bedenker er van, wilde ons iets duidelijk maken. Maar wat? Als ik op het woord ga kauwen, kom ik tot verrassende inzichten: ´Het net verwerken´, ´het net beperken´, ´net zwerken (beetje Harry Potter oké)´, ´nette perken, nette vlerken, nette klerken´, ´netzerken´, netjes inperken.
Zou het dan toch een spelletje (netzwerken) voor nette mensen (klerken) zijn? Nette heren en dames, die zich eigenlijk als onbehouwen beren/berinnen (vlerken) willen gedragen en dat alleen niet doen, omdat in het nadeel van hun portemonnee kan werken en dan eindigen ze tussen de zerken? (Excuus, deze letter-woord-aanvallen komen altijd onverwachts. Je mag het overslaan.)
Wat het ook betekenen mag; ik heb het zeer hard nodig als zzp-er en omdat ik de bezigheid zo haat als werkwoord, zet ik het in als zelfstandig naamwoord. ´Ik ben dus niet aan het netwerken´. Nee, mijn netwerk is groot, mijn netwerk heeft honger, het netwerk wil mij zien. En dat werkt uitstekend. Want zo kan mijn netwerk ook uit één zeer invloedrijke persoon bestaan, of drie. Zolang die samen maar helpen om mijn doel te bereiken. Noem het charme offensief, noem het trendwatchen, noem het delen van nieuwsgierigheid. Mijn netwerk eilandjes bewerk ik door af en toe te zenden. Heel effectief en veel minder vermoeiend. Zelden reis ik af naar duffe zaaltjes, met gehaakte kleedjes en eeuwenoude koffie. Vaak ben ik toch vertegenwoordigd in het juiste netwerk zonder aanwezig te zijn, maar met een liedje, een twitterbericht, een document of een video. Mijn mening, mijn invalshoek, de door mij gesignaleerde trends of mijn koffie- en lunchgesprekken met slechts één ander mens leveren meer op dan welke netwerkbijeenkomst ook. Lang leve de social media, goede koffie, spannende films, borreltjes en geheime ontmoetingen.
18 mei 2011 - Ondernemen
Mama Wil … werkgeven en niet werknemen
De ultieme werkgever? Wie is dat? Jijzelf! Althans zo voel ik het. Vooral in tijden waarin flexibiliTIJD gewenst is. En dat is vaak met drie kleine kinderen. Thuis managen is inmiddels ingewikkelder dan op het werk managen. Zwem-dans-voetbal-lessen, feestjes, consultatiebureaus, huis-tand-weetnietwat-artsen, studiedagen van docenten, spreekbeurten, werkstukken en ga zo maar door. Geen een week is 'normaal'. Elke dag een uitzondering. Ik denk niet langer in 9-5 aanwezigheid, maar in oplevermogelijkheden en 24 uurschema’s. Mobiel werken is vooral in de trein ideaal, een agenda gaat niet verder dan een week en de juffen op school horen regelmatig dat ik het plakwerkje echt wel ga inleveren. Geen werkplek te gek, geen tijd te vreemd, geen deadline onhaalbaar.
Zelfstandig zijn of een eigen onderneming runnen, is niet voor iedereen weggelegd. Maar ik denk dat FlexiTijd werken dat wel is. Ideaal voor jezelf, maar ook voor je werkgever. Je moet het alleen verkopen en dat betekent dat je jezelf moet zien als een mini-onderneming. Letterlijk. Jij produceert in een bepaalde, met de werk- of opdrachtgever, afgestemde tijd een dienst of product. Hiervoor word je beloond in geld en soms ook tijd.
Zo denken, werkt bevrijdend en geeft mij de mogelijkheid om met een ziek kind thuis te blijven zonder schuldgevoelens. In mijn avonduren kan ik immers behoorlijk wat werk inhalen. Ook het onderhandelen over de beloning wordt eenvoudiger, ik bepaal wat voor mij deze fase van mijn leven de meeste waarde heeft: geld, tijd, verantwoordelijkheid… vul maar in.
Kortom: ik word baas over mijn eigen agenda, loopbaan en aanwezigheid. Omdat ik denk en handel als een zelfstandige. Ik eis de ruimte om te handelen als zelfstandige. Ik kan het iedereen aanraden… Stel een doel, plan de weg er naartoe en betrek de goegemeente. Leg verantwoording af over de stappen die je maakt en hoe deze binnen de planning vallen. Maak keuzes, betrek, werf en verleid. Zo bepaal je zelf jouw succes thuis en op het werk. Jouw werk geven heeft heel veel meerwaarde!
Grrrrl power talk, of schooljuf gezeik.
Moraal: Jouw werk is veel waard, zorg dat je weet hoeveel en sta op je strepen, ook al ben je fysiek niet altijd in beeld.
27 april 2011 - De Q is in de maand
Ik knijp in mijn arm. Zei de dame van het bemiddelingsbureau nou echt dat zij graag een IQ test wil doen? Zijn mijn CV, enorme netwerk, motivatiebrief en referenties niet afdoende? Redelijk verbijsterd, staar ik in de hoorn. Ik beeld me in wie er aan de andere kant zit. Vast een jong ambitieus net afgestudeerd meisje dat nu verveeld tussen haar tanden peutert. De zoveelste zzp-er die een opdracht zoekt bij de overheid. En nu het economisch tij tegen zit, mogen wij zzp-ers alleen nog via de bekende bemiddelingsbureaus naar binnen. Knarsetandend, ga ik akkoord. Voor mij is dit nieuw, normaal kom ik rechtstreeks binnen.
Ach, na 25 jaar is zo’n test wellicht wel heel goed voor me. Meewarig stem ik in, leg de telefoon neer en surf naar een of andere zeer geheime url. Hoe moeilijk kan dit zijn? Vol energie start ik, om bij vraag dertig volledig in te kakken. Ik surf weg om bij te komen. Wat waren ook al weer die andere Q´s? Ik ontdek het EQ (emotionele) en het SQ (spirituele intelligentie). De een geeft aan hoe maatschappelijk succesvol je bent, hoe goed je de emoties van jezelf en anderen kunt interpreteren en gebruiken. De andere bepaalt hoe succesvol verbindend je kunt denken en zingevingsvragen kunt oplossen. Heel belangrijk om teams te laten excelleren. Ik doe snel de gratis beschikbare korte internettesten en scoor hoog. Top, nu snel terug naar mijn IQ test. Oeps die wil niet meer verder, de tijd is op.
Ik bel met het bemiddelingsbureau en krijg nu een meneer aan de lijn. Nee, geen punt, ze wissen de test. Jazeker ik kan hem opnieuw maken. EQ en SQ? Nee, dat is moeilijk te meten. Of vrouwen niet beter scoren op de ‘E’ en de ‘S’ in plaats van op de harde ‘I’? De meneer zwijgt, uiteindelijk geeft hij toe dat hij dat eigenlijk niet weet. En of dan meer mannen geplaatst worden? Ja, dat wel, maar dat heeft meer te maken met beschikbaarheid. Ik weet genoeg, dit is niet het bureau voor mij.
De IQ-test heb ik meerdere malen gemaakt, de uitkomst werd steeds beter. De opdracht kreeg ik niet. Maar ik voel me oppermachtig. Ik heb alle Q’s in de pocket als dat geen concurrentievoordeel is dan weet ik het niet meer.
13 april 2011 - Eigen Risico
Gekmakend is het. De eerste drie dagen liep ik juichend in de zon: “Eindelijk vrij. Kijk mij eens genieten als zeer goed verzekerde, voorheen hardwerkende zzp-er. Ik heb het meer dan verdiend. Geen baas of manager die het mij verbiedt.”
De volgende dagen werd alles zwart. Scheld ik af en toe manlief uit. Hij kan lekker naar zijn werk, belangrijk zijn, gewaardeerd worden, geld op zijn bankrekening overgeschreven krijgen en ik zit thuis. Met een ongenadig harde nadruk op THUIS. (Minder op ‘zitten’, want dat kan ik toch niet als zelfbenoemde ADHD-er.)
Ik ben nu vergevorderd in week vier. De week van het paarse gips, na roze en blauw. Ja, het is slechts links. En ja, ik ben rechts. Maar christ, wat is het onhandig. Mijn respect voor gehandicapten heeft het hemelse bereikt. Ik mis mijn auto, mijn niet op INSERT en andere foute toetsenbordknopjes drukkende corrigerende linker, een mobiel zonder speakerstand en de snelheid van handelen.
Voor 70% arbeidsongeschikt heet het in verzekeringstermen. Maar genieten kan ik niet van de verplichte rust. Ik vergelijk me graag met een prof voetballer. Als hij zijn voet in barrels heeft, is hij uitgeschakeld, maar wordt doorbetaald. Ik niet, tenminste de eerste eigen risico maand niet. En dat maakt het zo dubbel, want ik wil best betaald genieten van deze tijdelijke handicap, maar niet onbetaald.
Dus ik hijs me straks weer op de fiets om mijn nog functionerende 30% ergens aan de andere kant van Nederland te krijgen. Traag zal ik met één hand aan het stuur naar het station trappen. Onderweg twijfelend of dit niet blijvend is en mezelf te vervloeken voor het niet hebben van een baas, collega’s, degelijke verzekering en loonstrook.
Nog slechts vijf dagen eigen risico te gaan…
